Galerij

Foto’s

Advertenties

Het zit er al weer bijna op!!!

Allereerst mijn verontschuldigingen dat ik zo lang niks geplaatst heb. De tijd vliegt hier gewoon voorbij! Zo kan ik nu ook niet geloven dat ik nog maar een week te gaan heb!! Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet zo zin heb om terug te gaan naar Nederland. Al vind ik het wel fijn om iedereen weer terug te zien hoor! Maar ik weet ook dat ik Sri Lanka ontzettend zal missen.

 

Ik zal beginnen waar ik vorige keer gebleven ben. Het meeste zal ik kort vertellen, voor de uitgebreidere verhalen kun je straks persoonlijk langskomen! Anders is het voor nu gewoon te veel.

 

Mirissa

Het werd wel tijd dat we hier eindelijk eens heen gingen. Dit is namelijk heel dichtbij Weligama en het strand schijnt daar heel mooi te zijn. Hier waren we het wel mee eens. Mirissa is meer op toeristen ingesteld dan Weligama, en is onderverdeeld in twee kleine rustige baaien die gescheiden worden door een eiland waar je heen kunt lopen voor uitzicht. Dit was dan ook het eerste wat we deden bij aankomst. Voor de rest hebben we heerlijk genoten van de zon (die eindelijk weer tevoorschijn wilde komen) en van de zee als uitzicht. Het drong weer tot mij door hoe goed ik het heb hier. Het is voor mij heel normaal geworden om even een weekendje naar een prachtig strand te gaan, terwijl dit voor sommige andere een vakantie is waar ze lang over dromen. Maar ook al is het al vrij normaal geworden, ik kan er nog wel erg van genieten om onder de palmbomen in een hangmat naar de zee te staren. We hadden gehoord dat het zondag Moederdag zou zijn en wilde naar natuurlijk iets leuks voor doen. We hebben dus heel veel foto’s gemaakt waarop we op verschillende manieren ‘mama’  ‘i love you’  ‘jij bent lief’ en dergelijke schreven. Bijvoorbeeld in het strand, met schaduwen, palmblad en steentjes. Erg leuk om te doen!! En de hele kitsch collage en PowerPoint kwam als een echte verassing. ’s Middags zijn we naar een roti shop geweest die ons was aangeraden. Deze lag een beetje verstopt maar was zeker de moeite waard! De eigenaresse was erg gezellig en kon goed Engels, en de roti’s waren erg goed!! Laurette en ik hebben een mango chocolade roti en een roti banaan met ijs en koekkruimels gedeeld. Hier konden we zo van genieten dat we ‘S avonds gewoon weer terug zijn gekomen voor een Kotu (gehakte roti met groente, ei en kaas).

Bij terugkomst was er een nieuwe vrijwilliger. Een niet ex-fysiotherapeut student. Het was al gelijk gezellig. Verassend hoe snel je elkaar hier leert kennen. Nog een van de dingen die ik in Nederland ga missen. Hoe gemakkelijk je hier contact maakt en hoeveel leuke mensen je hier ontmoet.

 

Daarna volgde weer een leuke stageweek. Zo heb ik bijvoorbeeld met een van de jongens wat turnachtige activiteiten gedaan. Geweldig! Vooral zijn gezicht als hij iets nieuws leert waarvan hij niet verwacht het te kunnen. Het heeft wel bijna de hele week gestormd! Blijkbaar zat er een cycloon in de zee tussen Sri Lanka en India. Die was erg ver weg maar toch was het effect duidelijk merkbaar. Na stage hebben we veel films gekeken met z’n 3en. Een gezellige afsluiting van de dag.  Maar natuurlijk ben ik ook druk bezig geweest met huiswerk want ook dat moet hier toch echt gebeuren. Ook heb ik deze week mij in moeten schrijven voor een eindstage. Dit is na wat tobben gelukt, en ik ben zelfs ingeloot voor mijn eerste keus! 😀 Ik ga vanaf januari stage lopen in Leiden bij een trauma centrum. Een leuke uitdaging lijkt mij.

 

Hikkaduwa

Het weekend daarna zijn we naar Hikkaduwa geweest. Hier zijn we in de vakantie ook al een keer geweest, maar we gingen nu terug om met schildpadden te zwemmen. Dit is er door verschillende omstandigheden uiteindelijk niet meer van gekomen. Wel hebben we ons verbaasd over hoe Hikkaduwa was veranderd in 3 weken tijd! Er was nog weinig over van het strand, en de meeste winkels waren gesloten. Het gebrek aan zon liet alles er ook al anders uitzien. Uiteindelijk hebben we maar wat in de schaduw liggen ‘zonnen’ omdat dat hier ook gewoon kan. Voor de schildpadden komt een herkansing.

Een jarige

De volgende stage week was een stuk minder productief maar nog steeds er leuk. Wat het ook moeilijker maakte was dat het erg veel regende. En blijkbaar is iedereen hier in Sri Lanka van suiker gemaakt want als het regent krijg je ze bijna niet buiten. Ze doen zelfs moeilijk over het kleine stukje om naar de fysioruimte te komen! Donderdag was Helene jarig. De staff had een hele grote kaart gemaakt met bijbehorende, veel te grote fruitmand. Zag er wel erg leuk uit! Helene trakteerde iedereen op garnalen die Indika erg lekker klaar wist te maken samen met zelf gemaakte frietjes en sla. Wat een maaltijd! Ik had nog nooit garnalen gegeten, en was bang dat ik ze niet zou lusten. Al helemaal toen ik ze met poot en kop op mijn bord zag liggen. Al snel bleek echter het tegendeel! Ik kon erg van de maaltijd genieten en mijn bord was veel te snel weer leeg.

 

Arugam Bay

Vrijdags zijn we vroeg naar Arugam Bay vertrokken. Dit was een plaatsje aan de oostkust wat erg werd aangeprijst voor het surfen en het strand, en wat ons erg trok was dat grote hotels niet waren toegestaan. Het duurde echter wel 11 uur om daar aan te komen :s. Het was al een eind reizen, en vervolgens hield ook nog een van onze bussen ermee op. Maar ’s avonds kwamen we veilig en wel aan en een guesthouse was al snel gevonden. Het was vrijdags een bijzondere poya day (volle maan, maar dit was ook nog eens de verjaardag en verlichtingsdag van Boeddha). In heel Sri Lanka vierde ze dit door lampionnen op te hangen en langs de kant van de weg werd op bepaalde plaatsen gratig eten en drinken uitgedeeld. Dit feest duurde twee dagen en zaterdags zijn we gaan kijken bij een deel van een grote lampionnen wedstrijd. Deze waren groter dan wijzelf en erg mooi gemaakt. Ook de kleine lampionnen langs de weg zagen er opgelicht erg leuk uit. We konden in Arugam bay helaas niet surfen omdat de surfplek dichtbij alleen voor gevorderde surfers was. Hier val ik toch echt niet onder, vooral niet als het ook nog eens erg gevaarlijk kan worden als het mis gaat.

 

Hellabeem en Weligama

Maandag hebben we ons carram bord opgehaald. Ja, die hebben we echt gekocht! Voor de mensen die niet (meer) weten wat het is, carram is een spel wat ze hier heel veel spelen. Het lijkt het meest op vinger biljart. Als je meer wilt weten moet je het op internet maar eens opzoeken, of wachten tot ik terug ben en samen met mij een potje spelen. Je zult dan wel langs moeten komen in Wijchen of bij Laurette want het bord vervoert niet makkelijk omdat het ruim 1m bij 1m is. Wordt dus ook nog een leuke reis naar het vliegveld, maar dat zien we dan wel weer.

Verder hebben we het armbandjes knopen hier geïntroduceerd. Ik was echt verrast dat bijna alle jongens dat leuk vinden. Nu zijn deze jongens ook wel heel anders dan de Nederlandse jongens. Zo zijn ze hier allemaal van het muziek maken en het zingen, omhelzen ze elkaar en gaan zonder problemen bij elkaar op schoot zitten of geven elkaar massages en dansen vanuit de heupen. Erg leuk om te zien.

Vrijdags is er weer een nieuwe vrijwilliger aangekomen die hier op Hellabeem wat zal gaan klussen. Nu zijn we dus met z’n 4en hier, 2 mannen en 2 vrouwen tussen de 20 en 30. Zijn aankomst zorgde voor leuke verhalen omdat hij voordat hij naar Sri Lanka kwam bij een tijgertempel heeft gewerkt in Thailand. Ook de foto’s van de baby tijgers waren erg leuk om te zien.

 

Zaterdag zijn we gaan surfen, maar ik hield het al redelijk snel voor gezien. Het was ook leuk om te zien hoe de jongens voor het eerst op hun surfboard stonden. En ik kon eindelijk weer wat bij bruinen want de zon scheen weer! Dat was maar goed ook want ik was alweer veel te wit. Verassend hoe snel dat gaat als je veel in de schaduw of binnen zit. Ik hoop dat ik wel bruin terug kom. Zal anders wel heel erg zijn na 5 maanden Sri Lanka.

Toen we alleen net ergens wilde gaan lunchen begon het te stortregenen. We renden dus het eerste restaurantje binnen dat we zagen. Bleek die behalve voor vrienden die een verjaardagsfeest vierden gesloten te zijn omdat het laagseizoen was. We mochten er wel schuilen voor de regen. Toen we net zaten kwamen er echter opeens heel veel schalen aan. Hadden ze nog wat eten over van het feest dat ze graag met ons wilde delen. Dit was dus erg lekker eten en inclusief een of andere lekkere fles sterke drank. We werden dus helemaal verwend en we mochten er niet eens voor betalen. Die onverwachtse vriendelijkheid blijft toch echt het leukst.

’s Avonds hebben we met z’n alle een film gekeken over de tsunami in Thailand  (The impossible, zelfde tsunami die ook Sri Lanka heeft geraakt). Is toch wel erg indrukwekkend, en zo kreeg ik ook een beter beeld van de gevolgen van de tsunami.

 

Dinsdag hadden wij een verassing voor de kok voorbereid die jarig was. We hadden eerst zijn tuktuk volgeladen met ballonnen en zijn ’s middags pannenkoeken gaan bakken voor hem en alle jongens en staffleden. Uiteindelijk hebben we met z’n 4en ongeveer150 pannenkoeken gebakken en ze zijn erg goed gelukt moet ik zeggen. Indika heeft genoten van een naturel, een bananen pannenkoek en een kaas pannenkoek en leek erg blij met zijn cadeau. Ook de jongens vonden de verassing leuk maar waren bang dat er veel te weinig was. De eerste ronde hebben wij heel netjes voor iedereen een pannenkoek met beleg uitgedeeld en daarna gezegd dat ze zelf meer mochten pakken. Dit resulteerde in een soort slagveld waarbij borden snel werden volgeladen met ongeveer 10 pannenkoeken per persoon. Toen ze echter met hun 3de pannenkoek bezig waren kwamen ze er opeens achter dat dat toch wel vult. Wij zaten heel rustig etend te genieten van de reacties van de jongens. Er begonnen er steeds meer ongelovig naar hun bord te staren en over hun buik te wrijven. Er waren een aantal zo koppig om toch hun bord leeg te willen eten, wat er voor zorgde dat het er bij een ’s avonds weer uitkwam. Maar iedereen heeft genoten en onze actie is zeker geslaagd.

 

Gezamenlijk uitje

Vrijdags zijn we met heel Hellabeem om 4.15 ’s ochtends naar het noorden vertrokken voor een jaarlijkse trip. Deze zou in eerste instantie een dag duren, maar nadat dit ons gevraagd was wilde wij wel de bus sponseren voor de tweede dag waardoor het mogelijk werd om twee dagen te gaan. Dit was wel erg leuk omdat we nu meer konden zien en er een hele gezellige overnachting bijkwam. Ik heb echt genoten van deze twee dagen, ook al zaten we het grootste deel van de tijd in de bus. De jongens hadden alleen natuurlijk wel de trommels meegenomen dus ook in de bus werd er lekker muziek gemaakt. Ook het uit het ramen staren is hier een hele leuke bezigheid in een bus omdat het landschap erg mooi en afwisselend is. We zijn vrijdags langs verschillende Boeddhistische tempels gegaan, langs een waterval en langs het nieuwe vliegveld. De meeste jongens hadden nog nooit een vliegtuig van dichtbij gezien. De hele dag door werden we verwend met allerlei lekkers, van ijsjes tot zelfgemaakte chips en natuurlijk ook de 3 hoofdmaaltijden die erg goed bereid waren tijdens verschillende pauzes. Zo hadden we vrijdag bij de lunch een vis die een paar uur geleden gevangen was en dus heerlijk mals was.

 

’s Avonds werd er carram gespeeld (er stond al een bord) en muziek gemaakt terwijl de staff een borrel had. Tijdens deze borrel is er echter wel teveel gedronken. De meeste staffleden konden vervolgens niet meer traplopen en begonnen tijdens het feest heel vreemd te doen. Zo bleef de buschauffeur maar koprollen op de tafel maken, danste de manager heel debiel mee op de drums en bleef de kok maar over een bbq praten. Ik heb wel erg veel gelachen! Ik had aan het eind van de avond zelfs spierpijn in mijn buik van het lachen. Na een korte nacht stonden we zaterdag weer op tijd op en vertrokken we naar de Wedda’s. Dit zijn de oorspronkelijke bewoners van Sri Lanka, een soort Aboriginals. Ik moet alleen eerlijk bekennen dat ik het allemaal wat tegen vond vallen. Het dorp was duidelijk vooral ingesteld voor toeristen en behalve alle zelfgemaakte spullen die er verkocht werden was er weinig te zien. De kleien huizen waren wel erg mooi, en er liepen mannen met een bijl over hun schouder rond maar ik was al snel uitgekeken. De Sri Lankanen vonden het allemaal wel spectaculair en hebben samen bijna het hele dorp leeggekocht aan souvenirs. Nu loopt iedereen op Hellabeem rond met kettingen en ‘ivoren’  ringen. Na een lange reis zijn we om 3 uur ’s nachts terug gekomen op Hellabeem. Nog even snel uitladen en daarna snel naar bed.

 

Bezoek

De volgende dag heb ik eerst uitgeslapen maar daarna kwam bezoek. 3 meiden, stagiaires uit Kandy kwamen langs om Hellabeem te bekijken. Het plan was eerst om ook daar langs te gaan omdat dat ook een stage adres van school is, maar dat is er niet meer van gekomen door te weinig tijd. We hebben er zondag wel een gezellige dag van gemaakt met opeens een groep van 7 Nederlanders.

We hebben een blowhole bezocht. Dit is een rots waarbij zeewater als een geiser omhoog spuit. Dit wilde alleen nog niet zo lukken, en uiteindelijk hebben we maar twee grote fonteinen gezien. Maar het was vooral erg gezellig. Maandags hebben ze meegekeken tijdens onze stage en zelf vanuit hun vakgebied ook kunnen helpen. We hebben de dag afgesloten met een partij volleybal waarbij we op verzoek van een van de jongens Nederland tegen Sri Lanka speelde. Dit betekende 7 Nederlanders  tegen ongeveer 17 hele fanatieke Sri Lankanen. Het werd dus ook een erg leuk spel waarbij beide teams erg hun best deden om te winnen. Van de 3 officiële potjes hebben wij gewonnen, maar het vierde korte revanche potje hebben de Sri Lankanen weer gewonnen. Gelijk spel dus.

Daarna nog even een duik in het zwembad met z’n alle en ’s avonds kotu en weerwolven.

Gelukkig was ondertussen de stroom weer terug want door een grote storm tijdens de trip hebben we 2.5 dagen zonder stroom gezeten. Toch wel vervelend, al had het kaarslicht ook wel wat.

 

Weekendje westkust

Afgelopen weekend zijn we met z’n vieren voor een herkansing gegaan voor schildpadden kijken. Dit keer is het wel gelukt. Maar eerst een tussenstop bij een tsunami museum. Dit was erg indrukwekkend, en gaf een heel goed beeld van de schade en leed die zo’n golf aanricht. In een klein, door de tsunami vernield huis hingen allemaal foto’s en tekeningen van kinderen. Hierin ontbraken de verdronken lijken niet en ik kreeg er kippenvel van. Ik probeerde mij voor te stellen hoe het is om een 10m hoge golf op je af te zien komen maar was vooral blij dat ik dit niet goed kon.

 

Daarna was het tijd voor iets vrolijks: schildpadden 😀 vooral de baby schildpadden die ik vast mocht houden vond ik erg leuk! Wat waren ze klein en lief! Ook heb ik een blinde schildpad vastgehad en nog vele anderen bekeken. Het zijn toch wel erg leuke dieren. Wat minder leuk was was dat een van de andere vrijwilligers door een reuze duizendpoot werd gestoken. Gelukkig was er een geneesman terplekke en die heeft de giftige wond heel snel behandeld waardoor de pijn meeviel. Zondags zijn Laurette en ik nog langs een masker museum geweest. Hier waren erg veel maskers te zien en ook wat meer informatie over de achtergrond en gebruikswijze van deze traditionele maskers. Zo zijn er 18 maskers die ziektes representeren. Door een geneesmasker kunnen deze maskers verdreven worden waardoor de ziekte verdwijnt. Dit gaat gepaard met een soort toneelstuk en dans. Dit hebben we in Kandy al een keer gezien.

 

Bijna afgelopen L

Ondertussen zijn we begonnen aan de laatste keren therapie en nog even volop aan het genieten nu het nog kan. We proberen zoveel mogelijk Sri Lanka mee naar Nederland terug te nemen. Zo hebben we veel Sri Lankaanse recepten, een carrambord en souvenirs.

We zullen dinsdag ochtend van Hellabeem vertrekken en dan nog even een dag van het strand genieten voor we woensdagnacht vliegen. Donderdags kom ik in Nederland aan. Ik hoop dat het tegen die tijd ook weer mooi weer is!

Sorry voor het veel te lange verslag! Zoveel leuke kun je nu eenmaal niet al te veel samenvatten.

Tot over ruim 1 week.

Galerij

Een rondreis door Sri Lanka

Sri lanka, een land twee keer zo groot als Nederland maar met maar iets meer inwoners. Het wordt ook wel de groene parel onder India genoemd. Het is een erg divers land. Van de witte palmboom kusten, tot de groene bergen. Van de drukke stoffige steden tot de vriendelijke plattelandsdorpjes tussen de rijst en thee. Ook is het land een bron van voedsel; kokosnoten, rijst, meer soorten fruit en groenten dan ik ken, thee en vis en talloze recepten voor allerlei zoetigheden en curry’s. Dit is het land waar wij, na 2 maanden stage, een maand lang doorheen zijn gereisd. Het is dus wel duidelijk dat dit een zeer gevarieerde reis is geworden; van relaxen tot spierpijn kweken, van de drukte naar de rust en van laag naar hoog. We hebben voornamelijk met het openbaar vervoer gereisd; met name de bus. De ene keer was dit een hele prettige manier van reizen en een andere keer stonden we zo erg opgepropt voor 3 uur dat ik het gevoel kreeg flauw te vallen. Maar het was wel een belachelijk goedkope manier van reizen! De meeste hotels, resthouses of guesthouses waar we sliepen hebben we gevonden door gewoon in het plaatsje zelf rond te kijken maar een aantal hebben we in de reisgids gevonden, of het is door vrienden aangeraden. In het algemeen waren dit goede en goedkope kamers, maar natuurlijk zitten er ook uitzonderingen bij. Achteraf zijn we erachter gekomen dat we ongeveer 27 euro per dag hebben uitgegeven inclusief: Overnachtingen, eten en drinken, leuke activiteiten, reizen en al vast een aantal souvenirs. Geen geld dus!

 

Adam’s Peak

Zoals ik eerder al benoemd heb zijn we begonnen in het voor ons al bekende Unawatuna. Dit was een heel relaxed en rustig begin van de vakantie, maar ideaal om in de vakantiestemming te komen. Deze rust hadden we ook wel nodig voor wat we vervolgens gingen doen. Na Unawatuna zijn we doorgereis naar Ratnapura, om de Adam’s Peak te beklimmen. Dit is een heilige berg omdat daar de voetstap van Boeddha, St. Thomas, St. Adam, Shiva of Christian (moslim) te zien is, hangt er vanaf welk geloof je aanhoud. Voor ons zou het gewoon een mooie beproeving zijn omdat het een steile wandeling van 13 km omhoog is. Vanaf de andere kant zou het makkelijker zijn geweest maar wij wilde wel wat uitdaging. En die kregen we ook! We hadden er voor gekozen om ’s nachts te lopen zodat we bij zonsopkomst aan zouden komen op de top. We reisde dus naar de berg met de verwachting dat we daar wel iets konden eten, we hadden gehoord dat het er vrij druk zou zijn met bedevaartgangers. Niet dus. Blijkbaar wilde bijna niemand de tocht vlak voor nieuw jaar lopen, en alle tentjes waren dus dicht. Uiteindelijk wisten we een Singalees te vinden die wel bij hem thuis voor ons wilde koken. Helemaal super! We kregen er uiteindelijk zelfs nog een rondleiding door een theefabriek bij terwijl we op het eten wachtte. Leuk om te zien hoe het proces van blad tot thee in werking gaat, vooral omdat het iets is wat ik toch vaak drink. Na een goede maaltijd waren we klaar voor de wandeling, we hadden toen nog in ons hoofd dat het 9 km zou zijn. Het begin was zwaar omdat de wandeling uit alleen maar trappen bleek te bestaan die vrij steil omhoog liepen. Maar na een paar km raakten ik hier aan gewend en liep ik best lekker in de koele nacht. Bij de 7 km dachten we zelf al dat we konden gaan aftellen, alleen bleek de top die we net tussen de bomen door konden zien nog een stuk verder te zijn!! Dat was een domper! Maar we gingen door, en na 13 km trap lopen bereikte we dan eindelijk rond 4 uur ’s nachts de top. Wat waren we moe! En wat deden onze spieren pijn! We hebben tot zonsopgang gerust, maar het was vooral erg koud. De zonsopgang die spectaculair zou zijn konden we door de dikke laag mist heen niet zien dus zijn we maar weer naar beneden gegaan. Dit ging vrij moeilijk en met best wat pijn maar we zijn heel beneden aangekomen. Dit was toch wel het zwaarste dat ik ooit gedaan heb, maar daardoor ook wel erg gaaf! Ik heb die nacht geleerd dat ik toch wel wilskracht en doorzettingsvermogen heb!

Na deze beproeving hebben we nog een week met spierpijn rond gelopen maar het was het waard!

 

Olifanten en Raften

Daarna zijn we doorgereisd naar Kegalle omdat dat vlakbij het olifantenweeshuis was. Wij hebben ervoor gekozen om naar het Millennium Elephant Orphanage te gaan (een wat kleinere dan een ander bekend olifanten weeshuis in de buurt) omdat we hier waarschijnlijk dichter bij de olifanten zouden zijn. En inderdaad, ik heb een olifant gewassen, gevoerd en bereden. Erg leuk! Wat een prachtige dieren! Het hotel waar we sliepen was echter minder fijn, en best vies dus we besloten snel door te reizen. Het volgende wat op onze planning stond was raften! Dit kon maar op een plek in Sri Lanka, dus wij met de bus daarheen. Na heel lang in de stromende regen zoeken kwamen we bij een super organisatie waar we konden overnachten en raften. We sliepen aan de snelstromende rivier en het terrein was heel adventure achtig. Ook de mede-gasten waren erg gezellig, Spanjaarden en Singalezen. Het raften was eerder mooi dan spannend, maar nog steeds erg leuk. Ook hebben we de filmlocatie bezocht van de film: Bridge on the river kwai. Alleen jammer dat ik de film nog niet gezien heb :p, blijkbaar is hij heel bekend.

Cultuur

Daarna hebben we een hele lange reis naar het noorden gemaakt, naar Anuradhapura voor wat cultuur snuiven. Achteraf de minst leuke ervaring, maar dat komt vooral door de drukte van de stad en doordat we gestalkt werden door een taxichauffeur. We hebben daar wel hele mooie en indrukwekkende stoepa’s gezien (boeddhistische bouwwerken).  Als ik daarnaast stond voelde ik mij opeens wel erg klein! We waren alleen zo dom om midden op de dag door de zon te lopen, en dat is hier vrij heet! Dus waren we al snel uitgeput en voor we alles gezien hebben moesten we terug om weer even bij te komen. De volgende dag konden we voor we verder trokken nog wel wat bezichtigen maar ook niet heel veel meer, maar we wilden wel verder reizen. Na de drukte en hitte van de stad waren we toe aan strand en rust. Dus we reisde door naar een klein dorpje boven Trincomalee, Uppuveli. Dit bleek een erg goede keus te zijn! We hebben heerlijk gerelaxed aan een prachtig wit strand met mooi blauw water en palmbomen. Het zeewater was erg warm en ik kon vrij ver de zee in lopen voor het te diep werd. Ook hebben we daar bij een echt Italiaans restaurant (Italiaanse eigenaren) gegeten. Wat was dat genieten! Na al dat Sri Lankaanse eten konden we daar extra van genieten, en de kwaliteit was echt erg goed.

Na Upuveli zijn we weer verder gaan met cultuur spotten in Polonnaruwa en Sigirya. Polonnaruwa’s is net zoals Anuradhapura een oude stad waar koningen gewoond hebben. Hier stonden nog veel indrukwekkende ruïnes en standbeelden die zeker de moeite waard waren om te bezichtigen. Maar in dit geval zeggen foto’s duidelijk veel meer dan woorden, dus ik zal er proberen een aantal te plaatsen.

Sigiriya is een van de bekendste trekpleisters van Sri Lanka. Het is een hele grote rots die uitsteekt in het laagland. Het wordt ook wel de ‘Leeuwenrots’ genoemd omdat er vroeger een leeuw was uitgehouwen boven de trappen. Nu zijn alleen nog een paar indrukwekkende poten over. Het uitzicht vanaf de rots was erg mooi, en ook de schone maagden, hele bekende rotsschilderingen, waren mooi om eindelijk in het echt te zien. Deze heb ik namelijk al heel vaak op foto’s en kaarten gezien. Ook kwamen we boven op de rots de eerste Nederlander tegen van deze maand vakantie, een  meisje van ongeveer onze leeftijd die op wereldreis was. Ook ontmoette we op de top een van onze buren uit Uppuveli, wat is Sri Lanka toch klein.

 

Kandy

Hierna zijn we naar Kandy gegaan. Een van de bekendste steden, in het midden van Sri Lanka. Van deze stad konden we echt genieten omdat het eindelijk een mooie en goed verzorgde stad was! Dat is heel zeldzaam in Sri Lanka, alleen het fort in Galle ziet er ook nog goed uit. We hebben dan ook erg genoten van onze 2.5 dag in Kandy. Ik kon in erg leuke winkeltjes al vast wat souvenirs en Sri Lanka shirts inslaan. Ook hebben we de beroemde ‘Temple of the Tooth’ bezichtigd. Dit is een mooie tempel waar ze de tand van Boeddha bewaren. Vele Boeddhisten bezichtigen de tempel voor dit heilige relikwie, behalve dat het relikwie zelf niet bezichtigd kan worden. De tempel zelf is echter met veel goud en versiering ook de moeite waard. Ook een klein museum erbij was wel interessant, hier werden alle giften aan de tand ten toon gesteld dus uit allerlei landen was er veel kostbaars verzameld. Van sieraden tot Afrikaanse trommels. Natuurlijk konden ook de bloemen die ten teken van vergankelijkheid bij Boeddhistische plekken worden neergelegd niet ontbreken. Al die bloemen bij elkaar is een leuk gezicht. ’s Avonds zijn we nog naar een traditionele dansshow geweest. Het was te zien dat de dansers elke avond optraden, ze leken een beetje verveeld. Maar het was nog steeds heel leuk om te zien! De diverse opgevoerde dansen waren heel apart en de relikwieën, zoals traditionele maskers, zijn erg mooi. De show werd afgesloten met twee mannen die over gloeiend hete kolen konden lopen. Wauw! Ik snap nog niet hoe ze dat zonder brandblaren kunnen. We zaten dichtbij, en konden de hitte van de kolen goed voelen.

De volgende dag zijn we naar een botanische tuin geweest. Dit was de grootste van Sri Lanka, en had veel indrukwekkende bomen en planten. Zo was er een laan met hele hoge palmbomen, als je daar door heen liep voelde je je net een beroemdheid. Ook de bloementuin was erg mooi. Er waren ook bomen die op de meest vreemde manieren groeide, en natuurlijk schreeuwde een paar van die bomen dat er in geklommen moest worden. Een keer kon ik mij gewoon niet meer beheersen. Ik heb ook vol verwondering met mond open naar boven staan kijken waar bomen vol ‘Vliegende Honden’ (vleermuizen) zaten. Het was nog licht waardoor je ze goed kon zien. Heel indrukwekkend! Vooral omdat hun aantal zo groot was! Het was maar goed dat ze niet vijandig zijn.

 

Bergen

Na een lange maar erg mooie reis zaten we in de bergen/ heuvels. Dit gebied was in veel opzichten heel anders dan de rest van Sri Lanka. Zoals we onderweg al konden zien zijn hier veel watervallen, maar ook veel meer bloemen en ander soort gewassen zoals prei en sla. De rest van Sri lanka is wel erg groen maar bestaat vooral uit palmbomen en rijst. De variatie in de bergen was dus om van te genieten. En ook van de frissere lucht kon ik erg genieten! Het was gewoon heerlijk om ’s nachts onder een dekentje te kunnen liggen zonder het direct bloedheet te hebben. Ik leer hier dus echt van de meest simpele dingen te genieten. We hebben in Ella overnacht, een heel klein maar wel leuk toeristisch plaatsje. Dit laatste zorgde ervoor dat er erg leuke tentjes en restaurants waren. Ook ontmoette we hier heel toevallig onze buurman uit Uppuveli weer. Samen met hem hebben we ook een wandeling gemaakt door de schoonheid van het heuvelland. Deze wandeling verliep vooral over het treinspoor, iets wat hier een heel normaal wandelpad is. Onderweg zijn we nog even via een heel leuk klein paadje afgedaald naar een waterval. Dat blijft ook iets indrukwekkends en moois om te zien. Ons uiteindelijke doel (een andere, grotere waterval) hebben we niet eens gehaald, maar dat maakte niet uit want we hadden een erg leuke wandeling met mooi uitzicht.

 

Terug naar de kust

Helaas moesten we deze koelere heuvels verlaten, want we hadden nog meer dingen die we graag wilde doen. We hadden weer een lange reis, waarbij we ruim 3 uur gestaan hebben, naar de zuidkust. We zijn even bij Hellabeem langs gegaan waar ik alvast wat souvenirs en was kon achterlaten. Ik heb mijn terugkomst aan het eind van de vakantie al iets makkelijker gemaakt door alvast mijn kamer schoon te maken, want dit was heel erg nodig! Ook al was alles afgesloten, er waren toch veel insecten en vuil binnengekomen die ik er allemaal uit moest vegen. Ook de keutels van de vele gekko’s lagen overal. Maar het vervelendste was het mierennest in mijn badkamer. Gelukkig had ik nog gif, en in combinatie met de douchekop erop heb ik de mieren weg gekregen. Met, in mijn geval, een lichtere tas trokken we weer verder naar de west kust: Hikkaduwa. Dit was een erg leuke strandplaats! We zaten samen met de Spanjaarden die we in Kithulgala ontmoet hebben in een leuk maar goedkoop guestouse. Met hen hebben Jasper en ik voor de tweede keer yoga geoefend, en ik merk dat dit wel goed is voor mijn lichaam en spieren. Het strand was best leuk, en de golven waren heel indrukwekkend hoog en krachtig. Dit leverde heel wat plezier op tijdens het zwemmen, al moest ik er wel op letten dat mijn bikini broek niet uitgetrokken werd door de kracht van het water. In het dorp zelf waren veel leuke winkels waar we souvenirs konden kopen. Ook hadden we een leuke winkel ontdekt waar je zelf een shirt kon laten maken, ik moest dan een opdruk uitkiezen die ik leuk vond, een model (hemdje of verschillende soorten shirts) en een kleur voor zowel het shirt als de opdruk. De verschillende opdrukken waren erg leuk, en omdat ik niet kon kiezen heb ik daar twee shirts laten maken. We waren zo blij als kinderen toen we ze de volgende dag ontvingen. Net zoals in Uppuveli was er ook hier een Italiaans echtpaar dat een restaurant is begonnen waardoor we 2 dagen van heerlijke pizza’s hebben genoten! We wilden ook graag duiken in Hikkaduwa maar helaas kon dit niet doorgaan omdat het er niet het goede seizoen voor was. Het water was te troebel en wild. Rond deze tijd van het jaar moeten we aan de oostkust zijn, helaas dus. Maar ach, ik had zo veel leuke dingen gedaan dat ik mij hier goed overheen kon zetten. Misschien dat we in een van de weekenden terug op Hellabeem nog een poging wagen bij de oostkust.

We hebben in Hikaduwa ook een trip gemaakt naar een klein rainforest in de buurt. Maar behalve dat dit een mooi bos was met lianen en veel insecten was het niet heel erg bijzonder. Het was niet het toeristen seizoen zodat er geen goede gidsen waren, en zelf konden we weinig dieren spotten. Maar het was, behalve de bloedzuigers die Jasper wisten te vinden, wel een leuke wandeling.

 

Colombo

We eindigde onze reis in de hoofdstad:  Colombo. We hadden ons na wat waarschuwingen voorbereid op een hele drukke chaotische stad en waren dus heel erg verrast toen we uit de trein stapte en een dichte spookstad aantroffen. Het was bijna eng, zo weinig mensen waren er! Bij wat navraag aan een van de weinige Sri Lankanen die wel aanwezig was kwamen we erachter dat het een speciale poya dag (volle maan viering) was. Dat hadden we kunnen weten. Maar gelukkig stond er in het boekje van Jasper een goed en goedkoop guesthouse waar we maar snel heen gingen. De eigenaresse van het guesthouse bleek een heel lief oma achtige vrouw te zijn. Ze was heel zorgzaam en vriendelijk. We kregen een ruime en goed gemeubileerde 3 persoonskamer. Alle meubels bleken echter vol te liggen met spullen en kleren van de eigenaren. Wel hadden we zomaar een bad! Niet dat we daar gebruik van hebben gemaakt, maar het was toch bijzonder. We hebben heel erg genoten van onze dagen in Colombo. We hebben voornamelijk geshopt en gewandeld. Ook hier waren hele leuke winkels en eetplekken. Ook de picknick in het park was leuk en ’s avonds konden we naar een bioscoop waar we de film ‘Oz, the great and powerfull’  in het Engels gezien hebben. Het was een goede bioscoop zaal en het was bijna een privé film, wat het kijken extra leuk maakte. Het opvallendste in Colombo waren echter alle merk winkels. Dit was heel niet-Sri Lankaans, en wij zijn echt van alles tegen gekomen. Zo hadden ze bijvoorbeeld een Puma winkel, een TNT kantoor, Domino’s (van de pizza), auto winkels en nog heel veel andere soorten merken en winkels die je niet hier verwacht. De ruime en ordelijke Westelijke winkels waren wel heel fijn voor het shoppen, al moesten we wel opeens weer naar prijzen kijken. Iets wat we hier niet meer gewend zijn. Na heel wat geld lichter zijn we vrijdags verder gegaan naar Negombo zodat we dichter bij het vliegveld zouden zijn. Vanaf hier reisde we zaterdag ochtend vroeg naar het vliegveld om Jasper uit te zwaaien. Ook voor ons zat de vakantie erop en na het afscheid reisde we door naar Hellabeem. Hier hadden we nog wat was en schoonmaak werk te doen. Zondags konden we al de eerste staff leden en jongens begroeten en was het al snel weer als vanouds.

 

Nu

Ondertussen hebben we er al een redelijk normale week opzitten. Dinsdag was bijna iedereen er, op 1 of 2 jongens na, en was het ‘gewone’ leven weer begonnen. Laurette en ik hebben weer pmt gegeven, van de rijst en curry genoten (de kok hier is erg goed!) en weer een poging tot cricket gedaan. Het was bijna alsof we niet een maand lang weg zijn geweest. Maar ook al was de vakantie echt super leuk en relaxed! Het is toch ook leuk om terug te zijn bij zoveel vriendelijke en bekende gezichten. Ik zit al weer helemaal in het Hellabeem ritme, maar vind dit niet erg. Dit weekend houden we het nog rustig en gaan we eindelijk Mirissa eens ontdekken. We hebben nog steeds van alles op de planning zodat we ons de komende weekenden niet hoeven te vervelen. Het weer is omgeslagen waardoor het nog wisselvalliger is dan in Nederland. Op een dag kan er om de 5 minuten verschil zijn tussen een koude stortbui of een warm en zonnig moment. Maar in het algemeen is het koeler dan toen we vertrokken, en daar zijn we toch wel blij mee. Nu alleen maar hopen dat ik mijn mooie bruine kleurtje niet verlies.

Ps. ‘Koeler’ hier houd nog steeds ongeveer 29 graden in. Ga het in Nederland dus heel koud krijgen!

Heel veel liefs!! En ik zal proberen binnenkort ook wat foto’s te plaatsen.

Bijna vakantie

Hallo,
Nog een paar dagen en dan begint onze vakantie. Ja je hoort het goed, wat we nu hebben is geen vakantie. In ieder geval niet officieel 😉 Maar zo voelt het stiekem wel. Al heb ik vandaag een lijstje gemaakt met alles wat ik nog voor school moet doen, en deze was toch wel iets langer dan verwacht. Dus na de vakantie moet ik maar eens echt aan de slag gaan. Vrijdag gaan we met iedereen van Hellabeem naar het strand, dus dat wordt een gezellige afsluiting en daarna beginnen we aan onze rondreis. We zullen beginnen met een relaxed weekendje Unawatuna (zodat Jasper, vriendje van Laurette, even bij kan komen van zijn jetlag). Daarna trekken we door voor een nachtelijke wandeltocht op Adam’s Peak, en donderdag reizen we naar kandy. Voor de rest hebben we nog niks vastgelegd, maar wel genoeg plannen. We gaan onder andere nog naar een olifanten weeshuis, een keer duiken, nog meer bergen opzoeken (beetje afkoelen), het regenwoud ontdekken, tempels en anderen (oude) culturele gebouwen bekijken, naar een botanische tuin, sportief doen (misschien nog raften of moutainbiken, en anders in ieder geval surfen en wandelen) en relaxen. Meer dan genoeg leuks te doen dus.

Afgelopen weekend hebben we geprobeerd hier Pasen te vieren. Het eieren schilderen met de jongens ging heel goed, en was heel gezellig. Maar de vreemde traditie om eieren te verstoppen en te zoeken vonden de meeste maar niks. Het is natuurlijk ook wel vreemd als je er niet mee bent opgegroeid.

Zondags konden we met Jan en Helene mee naar hun huisje in de bergen. Dit was erg welkom omdat het ondertussen erg heet was op Hellabeem, en de bergen wat verkoeling zouden brengen. Ook het uitzicht en de omgeving was fantastisch. Na een kronkelige rit door de heuvels, thee plantage en langs prachtige uitzicht punten bereikten we hun bungalow. Omdat ze er al een tijdje niet meer geweest waren moesten we eerst even met z’n alle schoonmaken. Niet zo erg vonden wij. Helaas hadden we het met z’n alle een beetje onderschat. Het zand, de mieren en de spinnen hadden het huis overgenomen. Het zand en de spinnen konden we redelijk goed naar buiten vegen. En er was ook een stofzuiger die het makkelijker maakte. De mieren weg krijgen werd wat moeilijker. Gelukkig hadden ze veel gif, die we ook echt hebben moeten gebruiken. Vooral toen we erachter kwamen dat de mieren het hout van onze bedden als nest gebruikte. We hebben de bedden uit elkaar gehaald, en compleet vergiftigd. Toen we echter na 15 min terugkwamen waren de mieren ook weer terug, druk bezig hun eitjes in veiligheid te brengen. We gooide onszelf weer met ons machtige wapen in de strijd. Het begon een behoorlijke massamoord te worden, maar wij hebben de oorlog uiteindelijk wel gewonnen. Helaas bleven de mieren mij ’s nachts nog wel pesten, door in mijn dromen terug te komen. 

Mandag hadden we een heerlijk Paas ontbijt, met prachtig uitzicht. Na wat relaxen hebben we een korte wandeling gemaakt, en de thee plantage bekeken. Na terugkeer en een potje Carrum stond er een heerlijke Hollandse maaltijd voor ons klaar. Daarna was het al weer tijd voor de terugrit. Maar ondanks de mieren, was het een heerlijk weekendje ertussenuit. 

Komende dagen gaan we na stage nog snel even de laatste dingen doen voor de vakantie begint. Zo gaan we morgen de tussenevaluatie houden: bespreken hoe het gaat met de doelen die we voor de jongens gesteld hebben. 

In de vakantie zullen we geen internet hebben, en zal ik dus een tijd lang niks van mij laten horen. Ik hoop dat jullie ondertussen ook steeds vaker van de zon kunnen gaan genieten! Groetjes!!

Gedara (thuis)

De lucht is warm en de zon brand op je hoofd en armen, het briesje dat af en toe langs de huid strijkt wordt dan ook met dankbaarheid ontvangen. Afwisselend brengt deze wind de geur van vis, curry, knoflook en mensen met zich mee. Niet de prettigste geuren voor de neus, maar ondertussen maar al te bekend. Terwijl je de gaten in de weg probeert te vermijden, en uitwijkt voor de toeterende Tuktuks die langs razen is er overal kleur om je heen. De sari’s van de vrouwen, de sarons van de mannen, de reclame borden, half in het Engels en half in het Singalees en de gekleurde Tuktuks. Veel indrukken voor de ogen die proberen alles tegelijk in de gaten te houden. Ondertussen trek je veel aandacht, de kinderen die verlegen lachen en zwaaien, de winkeliers en tuktuks die proberen jou naar zich toe te schreeuwen en de achterdochtige of vriendelijke knikjes en glimlachjes van de vrouwen.

Dit is een impressie van het lopen door een stad in Sri Lanka. Ondertussen is dit allemaal bekend voor ons en maakt het deel uit van ons dagelijks leven. We voelen ons hier ondertussen thuis, en raken steeds meer bekend met de gewoontes van het land. Ik weet niet of iemand ooit echt Sri Lankaans kan worden als je hier niet bent geboren, maar we voelen ons ondertussen wel al minder de toerist.

Dit geld vooral voor ons leven op Hellabeem. Na een weekendje de toerist uithangen, voelt het als thuis komen als we de poort van Hellabeem binnen rijden. Er zijn verschillende gewoontes die tonen dat we meer Sri Lankaans zijn dan bij onze aankomst. Zo kunnen we nu, op de extra pepers na, gewoon het Sri Lankaanse eten mee-eten, en er ook nog van genieten. Zo hebben we al een echte Sri Lankaanse picknick gehad (in een leuk gemengd gezelschap, waarbij er evenveel Sri Lankanen als Europeanen waren), dit kost minder dan 1 euro p.p. en dan krijg je meer eten dan je op kan. Ook zijn we een stuk beter geworden in het spel Carrum wat ze hier veel spelen. Soms, met wat geluk, kunnen we zelfs een keer een van de jongens verslaan. Ook de taal klinkt al wat minder als magie. We verstaan ondertussen al wat woorden, en herkennen klanken of nieuwe woorden gemakkelijker. Ook spreken we net genoeg woorden Sri Lankaans om mensen af en toe verbaasd te laten kijken. Daarnaast zijn we gewend geraakt aan de warmte, en kunnen we er soms zelfs van genieten. Ook het drukke verkeer zijn we meer gewend, en het oversteken gaat al een stuk gemakkelijker, al vergeten we nog steeds wel eens dat we eerst naar rechts moeten kijken aangezien het verkeer hier links rijdt. Daarnaast kennen we ondertussen goed de weg in Weligama, en hebben we al een aantal keer met het openbaar vervoer gereisd. En wat ook leuk is, is dat we veel vaker bekende tegenkomen tijdens onze weekenden in Weligama, zowel Sri Lankanen als buitenlanders. Dit alles draagt bij aan een bijzonder ‘thuis’ gevoel waardoor ik nog lang niet terug naar Nederland wil. Vooral niet als ik hoor hoe koud het bij jullie is! Al hoop ik voor jullie dat daar nu eindelijk een keer verandering in komt.

Maar genoeg sfeerimpressie. Ik zal wat vertellen over mijn weekenden. Zoals jullie al aan de foto’s hebben kunnen zien zijn we op safari geweest in Yala park. Alleen al de rit daarheen was een avontuur. We vertrokken om kwart voor 3 ’s nachts met 5 mensen + chauffeur in een tuktuk. Therese (de andere vrijwilligster), Chana (een van de studenten die mee ging omdat we langs zijn huis reden, en hij zo zijn nieuwe baby broertje kon zien), Sameera (de fysiotherapeut van Hellabeem) en Laurette en ik natuurlijk. 1 iemand zat in de achterbak, en met z’n 4en zaten we op de achterbank gepropt. Zo ’s nachts in een open tuktuk door Sri Lanka rijden was heel interessant, en ook verassend koud! Iets wat ik niet meer gewend ben. Gelukkig lag er nog een dekentje achterin. Met deze gezellige groep en de tuktuk chauffeur die een vriend van Sameera is zaten we ook in de jeep, die wel een stuk ruimer was. De foto’s vertellen verder meer van onze safari dan ik hier in woorden kan uitdrukken. Het park was prachtig, de weg erg hobbelig, de mensen gezellig en de spanning om een dier te spotten was heel leuk, vooral omdat we ook meer dan genoeg beloond werden met allerlei dieren. Er waren vooral veel pauwen en buffalo’s maar daarnaast hebben we ook zwijnen, herten, krokodillen, vogels, olifanten, eenden, varanen, een jaguar, eenden en dieren die we niet kennen gespot. De rest van de week bestond uit pmt geven, mee doen met arobics, af en toe verwend worden bij het eten, zwemmen, volleyballen, carrum spelen, groepspmt, film kijken, veel kletsen en niksen en feestje vieren omdat Therese langer in Sri Lanka kan blijven. Een gezellige week dus. Afgelopen weekend hebben we het vooral rustig aan gedaan, en onszelf getrakteerd op een ayurvedic massage.

Zaterdags zijn we met z’n 3en naar Matara gereisd. Therese kende hier via familie een monnik. We hebben hem en zijn school bezocht en zo wat meer geleerd over het Boeddhisme. Er is veel in deze levensovertuiging (het is geen geloof!) dat mij erg aanspreekt. Zo gaat het vooral over je eigen verantwoordelijkheid nemen voor je leven en daden. Ook kregen we weer allerlei lekkers bij de thee aangeboden. Dit is erg vreemd omdat de rest kijkt hoe jij je thee drinkt en wat eet. De rest eet allemaal later of niet. Na dit bezoek en een rondleiding zijn we in Matara gaan shoppen. Ik heb nu 2 nieuwe broeken en kan dus weer even vooruit.

Ondertussen komt de vakantie ook al erg dichtbij. We hebben ondertussen al van alles bedacht om te gaan doen. Eerst gaan we proberen om het Nederlandse Pasen hier te integreren. Zo willen we zondag eieren gaan schilderen en verstoppen. Ben benieuwd wat ze daar van vinden.

Galerij

Yala safari impressie

Time flies when you’re having fun

Eens in de drie weken een verslag schrijven is te weinig.. ik weet het. Ik merk het gelijk omdat ik te veel te vertellen heb. Maar de tijd vliegt hier gewoon! En ik heb het veel te druk met leuke dingen om lang stil te zitten achter mijn computer om een verslag te schrijven. Het is niet zo dat we hier belachelijk veel te doen hebben, behalve onze werktijden hebben we de rest van de tijd niks verplichts te doen behalve 1x per week intervisie. Maar er is altijd wel iets leuk om te doen, of iets gezelligs en bij even niksen vliegt de tijd ook! Ik ben erg blij dat ik mijn e-reader heb gekocht, want ik lees hier best veel, omdat dat een prettig rust moment is. Ondertussen is het hier ook nog gezelliger geworden met twee andere vrijwilligers, een Duitse fysiotherapeute die de maand maart hier blijft, en een bewegingstechnici (de onofficiële benaming) die helaas maar ruim 11 dagen gebleven is. Met z’n vieren houden we het gezellig, ’s avonds is er tijd voor een gezamenlijk biertje en we kunnen ons mooi samen belachelijk maken bij het oefenen van Carrum. Maar ik zal verder gaan met waar ik vorige keer gebleven was. Vrijdag 22 februari.

 

Weer feest!
Vrijdags was ik jarig! Voor het eerst dat ik een verjaardag had met ongeveer 30 graden. Maar ik zou daar wel aan kunnen wennen! Veel beter dan in het grijzige koude Nederland. Laurette wist mij ’s ochtends te verassen met een ontbijt op bed! Super leuk! De dag begon dus al erg goed met ananas, een tosti, toast met jam en thee. Ook heeft ze voor mij gezongen, en even later stonden ook nog twee sponsers die hier overnachten voor de deur die ook een verjaardagslied zongen. In totaal is er wel 4 keer voor mij gezongen in de ochtend, inclusief door alle jongens. Ook heb ik van hen een zelfgemaakte kaart gekregen, erg lief! Ik voelde mij dus helemaal jarig, toen we met de tuktuk naar Weligama vertrokken. We hadden besloten te genieten van het strand, wat dingen te gaan kopen en te informeren naar het walvis spotten. We gingen weer op onze vaste plek aan het strand zitten en ik kan nog steeds erg genieten van het geluid en het uitzicht van de zee, en in de schaduw is het weer perfect! Jullie zullen wel niet geloven wat ik op mijn verjaardag gegeten heb! Pannekoeken en pizza! Een echt verwend kinderfeest maaltijd. En verwend voelde ik mij zeker! Na al het Sri Lankaanse eten is iets bekends wel erg lekker! En het was allebei net met een Sri Lankaans vleugje die het extra lekker maakte. Het voelde goed om weer eens echt vol te zitten.  Maar ik heb dus erg kunnen genieten van mijn verjaardag! En de dag was nog effectief ook, want we hebben gereserveerd voor het walvis spotten.

 

Walvis spotten en surfen
We zouden rond half 6 opgehaald worden en de wekker stond dus erg vroeg. Het voelde dan ook aan alsof de nacht nog maar net begonnen was, maar toen ik bedacht wat we zouden gaan doen sprong ik mijn bed uit en na wat crackers stonden we bij het hek op de tuktuk te wachten. Na een heerlijk ochtend ritje in de ‘frisse’ lucht kwamen we aan bij de haven van Mirissa, waar het druk was vanwege de dagelijkse vismarkt. Je kunt je dus wel voorstellen dat de geur er niet heel prettig was. Maar zonder al te veel gedoe wisten we een goed plaatsje te regelen op boot nummer 10, wat al genoeg zegt over het aantal boten dat walvissen ging spotten. Na een mooie zonsopgang zaten we opeens midden op zee. Overal voor mij uit zag ik alleen maar water. Zoals Laurette benoemde was het heel begrijpelijk dat de mensen vroeger dachten dat de aarde plat was. Het water leek aan de horizon plotseling op te houden en in een afgrond te storten. Ik merkte langzaam aan dat ik toch niet zo goed bestand was tegen de golven als ik verwachte. Ik vond dat ik niet zeeziek kon worden, omdat ik de zee daar veel te mooi en leuk voor vond. Helaas ging dat niet op, want nadat ik met enige moeite de helft van mijn ontbijt had weggewerkt kwam het er in de wc ook weer uit. Ik ben daarna dicht bij de reling van de boot gebleven om minstens 4 keer de zee erg goed te bestuderen terwijl ik over de reling hing. Mijn maag was al snel helemaal leeg, zelfs het water hield ik niet binnen. Gelukkig heb ik geen enkele walvis hoeven missen, dus uiteindelijk viel het best mee. Wel jammer dat het walvis spotten behalve het zeeziek zijn toch een beetje tegenviel. We zagen de rug en de vinnen van walvissen, soms ook wel van dichtbij. Maar wat nog wel het meest opviel waren alle toeristen boten die er veel te dicht omheen cirkelde en de walvissen geen ruimte gaven. Hier deed onze boot ook gewoon aan mee. Ik had te veel medelijden met de walvissen om echt te kunnen genieten. De laatste walvis die we spotten maakte echter veel goed. Deze was net wat kleiner dan de anderen, maar kwam wel verder boven het water uit. Hij bleef erg langs naast onze boot zwemmen, en de andere boten waren wat verder weg. Al met al was het wel een indrukwekkende ochtend.

 

Na deze indrukwekkende ochtend waren we echter wel toe aan wat rust en eten. Dus bleven we de rest van de dag in Weligama hangen en zijn we aan het eind van de middag voor de tweede keer gaan surfen. De golven vielen echter tegen, en het viel ons een stuk zwaarder dan de eerste keer. Het lukte mij nog steeds om af en toe te staan, maar omdat de golven weinig voorstelde was ik al op het strand voor ik kon genieten van het surfen. Maar toch was het een goede oefening. Na weer een lekkere fruit juice zijn we uitgeput terug gegaan naar Hellabeem. Zondags ben ik heel braaf bezig gegaan met huiswerk en schoonmaken, en natuurlijk uitrusten en leuke dingen doen.

 

Jeuk!
Maar het leven hier in Sri Lanka is niet alleen maar perfect. Een van de vervelendste dingen hier vind ik de muggen. Blijkbaar smaak ik ontzettend lekker. Het was dan ook niet zo slim om op mijn verjaardag de hele avond buiten te zitten zonder anti muggen spul op. Maar daar heb ik van geleerd, aangezien ik behoorlijk gestraft ben voor die fout. Bijna 30 muggenbulten had ik op mijn lichaam. Met name op mijn benen en voeten. Het brandde constant en ik kon er niet vanaf blijven. Ondertussen zien die 30 weg, maar ik heb er wel littekens aan over gehouden. Ik neem nu altijd deet mee, en heb vitamine b gekocht die er voor moet zorgen dat mijn bloed minder goed smaakt. Helaas weten de muggen mij nog steeds te vinden, maar mijn record van 30 haal ik hopelijk niet meer in.

 

Routine?
Ondertussen lopen we al een tijd stage, kennen we Hellabeem en Weligama redelijk goed en kan het leven hier dus routine worden. Dat was in ieder geval iets wat ik verwacht had. Maar het leven is hier zo onvoorspelbaar dat dat waarschijnlijk niet gaat komen, of in ieder geval nog lang niet. Elke keer denken we weer te weten wat de dag ons zal brengen, maar er is tot nu toe elke dag wel een verassingselement geweest. Of het hierbij nou om een onverwachts uitstapje ging, een gezellig avondje, een plotselinge zwemles die we moesten overnemen of nieuwe mensen of cliënten die komen, elke dag is hier anders. Zo hadden wij een dag pmt helemaal goed voorbereid, we hadden een schema gemaakt welke jongens we zouden gaan ophalen en wat we met ze zouden gaan doen. De fysiotherapeut zou afwezig zijn, en we konden zelfstandig aan de slag. Maar toen we helemaal klaar waren om te beginnen kwamen er opeens twee kinderen van buitenaf voor de fysiotherapeut. Om ze niet helemaal teleur te stellen zijn Laurette en ik ruim 2 uur met ze bezig geweest. Aangezien het schatten van kinderen waren, met de grote ogen en brede glimlachen was dit geen enkel probleem. We worden hier echter wel heel creatief en flexibel van.

 

Dromen komen uit
Jullie hebben het vast allemaal wel eens gezien. Een foto of reclame van een wit strand met helder blauwe zee, palmbomen eromheen en dan een strandstoel en of een simpele schommel in een boom boven het water. Dit vakantie plaatje heb ik in het echt gezien. Unawatuna. Een ontzettend toeristisch strand, maar het is er dan ook wel erg mooi! Het water is ontzettend helder en blauw, de palmen en bomen langs de kant voegen een extra kleur toe, en vlak bij het strand is er een hele interessante onderwaterwereld inclusief koraal, veel vissen en een schildpad.

 

Ons hotel, waarvan we het adres van onze voorgangers hadden gekregen en waar we met leuke korting konden overnachten, ligt pal aan het strand. Als we de deuren van onze kamer opengooien kijken we uit op het strand en de zee met in de verte een reusachtig Boeddha beeld. Ons weekend Unawatuna was dus ontzettend genieten. Vrijdags hebben we Unawatuna ontdekt en alvast souvenirs bekeken en gezwommen. Zaterdags zijn we Galle gaan ontdekken, een Nederlands fort. Heel leuk, vooral omdat we duidelijk verschil zagen met de rest van Sri Lanka. De bouwstijl was heel anders, inclusief een aantal Nederlandse gebouwen, maar de straten waren ook veel bekender en schoner dan in de rest van Sri Lanka. Ook hebben we daar een Nederlands hervormde kerk gezien. Dit was erg vreemd omdat we opeens alles konden lezen, de grafstenen in de vloer en de plakkaten aan de muur waren in het Nederlands geschreven. Dat was wel even wennen.

 Zondags zijn we gaan snorkelen. Zoals ik eerder al benoemde is het onder het wateroppervlak prachtig! Er zwemmen vissen die ik alleen nog maar in aquariums heb gezien, of niet eens, en ik heb 10 min vlak achter een schildpad aangezwommen nadat ik daar bijna tegen aan was gebotst. Ik moest ondertussen erg aan de schildpad in de film ‘Nemo’ denken, deze zag er namelijk net zo relaxed uit.

 In 3 dagen hebben we dus echt vakantie gevierd, en we konden maandag moe maar wel ontspannen weer aan een nieuwe stage week beginnen.

Vorige week hebben we weekend gevierd met Marije en Therese, de andere 2 vrijwilligers. Zaterdags zijn we gaan surfen, dit keer ging het een stuk beter en ben ik overgestapt naar een kleiner surfboard wat het een stuk moeilijker maar ook een stuk leuker maakte. Nadat ik daar na enig oefenen op kan staan kon ik de golven veel beter voelen en had ik ook meer controle over mijn board. Nu ben ik pas echt officieel verslaafd aan surfen. Morgen gaan we weer surfen, en a.s. zondag gaan we waarschijnlijk naar Yala park. Vorige week zondag hebben we weer een dagje Unawatuna gedaan omdat Marije en Therese ook wel benieuwd waren naar dit vakantie oord.

 Nu is er al weer een week voorbij. Ondertussen zijn er allemaal nieuwe jongens op Hellabeem, en is het weer een complete groep. Er valt voor ons nog genoeg te doen, en we hebben er wat taken bijgekregen. Zo gaan we wat meer het water in, verschrikkelijk met dit weer :p? En ook gaan we proberen het Engels van de jongens wat te verbeteren.

 Mijn sim kaart is geblokkeerd, en ik gebruik dus nu Laurettes internet voor het posten van dit blog. Morgen ga ik een nieuwe simkaart kopen. Ik zal daarna proberen om wat foto’s te plaatsen. Want je weet wat ze zeggen, een foto zegt meer dan 1000 woorden. En ik denk dat dat wel kan kloppen.

 

Ayu!

Ps. help mij eraan herinneren als het te lang duurt voor mijn volgende blog komt!

Feest, surfen en pmt

Het is al weer even geleden dat ik mijn vorige verslag heb geschreven, en er valt dus genoeg te vertellen.

Allereerst wil ik (nogmaals) vermelden wat een wonderbaarlijk land Sri Lanka is. Ik kan er ontzettend van genieten, en blijf me maar verwonderen. De vele ijsvogels die we hier zien, de apen die van boom naar boom slingeren, de ongelofelijke hitte die na een flinke bui eindelijk minder wordt, de manier waarop ze hier met voedsel omgaan (niet bepaald hygiënisch, maar met veel meer kennis over dit onderwerp dan de meeste Nederlanders), de mensen die heel lief naar ons lachen en hun hoofd soms iets te diep buigen voor ons om ons vervolgens als een toeristische attractie na te staren, het prachtige blauwe zeewater op het witte golvende strand, de vele zwerfhonden, het boeddhistische gezang 2x per dag, de fantastische mensen die we hier leren kennen, ik vind alles fantastisch en verwonderlijk! Deze lijst is bij lange na niet compleet, maar dat lukt niet via de computer, Sri Lanka moet je ervaren. Alle zintuigen worden hier versterkt, en het leven gaat hier een stuk langzamer zodat er meer tijd is om te genieten. Er zijn te veel dingen die ik in Nederland zal gaan missen, gelukkig dus dat dat nog even duurt!

 

Feest!

Allereerst moet ik wat vertellen over de diploma uitreiking. In mijn vorige blog had ik al verteld dat er 5 jongens zouden afstuderen, en daar hebben ze een heel feest omheen gemaakt. Ouders, oud leerlingen, vrienden, buurtbewoners en belangrijke mensen zijn allemaal uitgenodigd voor dit evenement en het begon woensdag al drukker te worden op Hellabeem. We zijn vorige week met z’n alle druk bezig geweest met de voorbereidingen voor het feest. Het terrein werd netjes gemaakt, iets wat hier verder niet vaak gebeurt dus dat was behoorlijk wat werk, en de zaal werd versierd. Laurette en ik moesten moeite doen om mee te mogen helpen, het lijkt wel of ze niet willen dat wij werken, behalve als het vrouwenwerk is zoals bloemen mandjes maken of haken in gordijnen doen. Dan worden we er heel snel bijgeroepen. We hebben ook ontdekt hoe de mensen hier in Sri Lanka werken, Laurette heeft er een stappenplan omheen bedacht: Eerst met veel mensen veel overleggen, vervolgens een methode uitproberen zonder deze te testen om er achter te komen dat het niet werkt, daarna moet de fout hersteld worden en beginnen ze weer bij stap 1. Wij zeggen er maar niks van, maar kunnen verbaasd staan kijken. Behalve dat we er halverwege genoeg van hebben, omdat alles hier nogal veel tijd kost.

Wat wel leuk bleef om naar te kijken was het maken van het snoepgoed. We hebben gezien hoe Kokis en Dodol gemaakt wordt. Kokis is een soort gekruid gefrituurd deeg, maar dan in een leuke vorm. Dit maken ze door een ijzeren stang in een mooie vorm in het deeg te dippen, en dit in een pan/ kom kokende olie te houden net zolang tot het deeg van het ijzer afvalt. Als dit dan uit de olie wordt gehaald heb je deeg in de vorm van een bloemetje of iets dergelijks. Dit vonden wij zo leuk, dat we ook maar zo’n ijzeren staaf gekocht hebben! Het maken van de Dodol is een langduriger project. Dit wordt gemaakt van kokosmelk met rijstebloem, suiker, nootjes en kruiden. Eerst hebben ze hiervoor de kokosnoten open moeten maken, wat best moeilijk gaat. Maar daarna kwam pas het echte lange werk, dit moest namelijk buiten, boven een brandende vuurkuil, ruim 3 uur lang geroerd worden! Maar dat heb je wel iets erg lekkers! Ik vind het lijken op Turksfruit, maar dan net weer anders.

 

Donderdag begon het feest echt, tussen 2 en half 3 kwamen de mensen binnen. Er was met behulp van paarse gordijnen met franjes een afscheiding gemaakt tussen de toeschouwers en het ‘podium’. Tijdens de diploma uitreiking werd er veel gesproken en gespeecht, blijkbaar is het beleefd om de speech zo lang mogelijk te maken dus we hebben veel Singalees geratel gehoord. Tussendoor waren er optredens, er was een band, de meeste jongens zongen een lied, zowel individueel als samen, en er was een traditionele danseres. Die optredens waren wel interessant en leuk om te zien. Ik vond het ook leuk om de culturele verschillen in het publiek te zien. Behalve dat alle vrouwen Sari’s droegen, (ik had zelf voor de gelegenheid ook maar een jurk geleend), was de sfeer veel minder officieel. Er werd tussendoor gewoon gebeld en gekletst, terwijl de kinderen juist wonderbaarlijk lang stil zaten en waren. Het mooiste van de middag waren echter de speeches van de jongens die weg gingen. Dit werd voor mij deels vertaald, en de jongens bedankte iedereen van Hellebaam en benoemde hoe erg ze het zouden missen. Sommige konden hierbij hun tranen niet binnen houden. Ik kreeg op een gegeven moment rillingen over mijn lichaam, je zag gewoon hoeveel Hellabeem voor ze betekend heeft! Alle jongens kregen nog kado’s mee die gesponsord waren, en die zouden helpen bij een eigen bedrijf. Tijdens de optredens door werd het snoepgoed bij de thee geserveerd, behalve de Dodol en de Kokis waren er ook cake, koekjes, bananen en nog wat Sri Lankaans snoepgoed dat ik niet ken. Het een wat lekkerder dan het ander.

 

Toen het feest om 6 uur officieel was afgelopen, vertrokken de meeste bezoekers. De jongens gingen echter tot 9 uur door met zingen en optreden en tot 12.00 ’s nachts door met feesten. Na 9 uur werd er nog wel even gegeten, wij hebben daarvan genoten! Kippensoep en noodles met ijs toe! Lijkt heel simpel, maar als je al dagen honger hebt omdat je toch net niet altijd fan bent van het eten, en ’s ochtends en ’s avonds alleen wit brood eet is het een ware feestmaaltijd!

 

Vrijdags heb ik behalve uitrusten braaf huiswerk gemaakt en kamer schoongemaakt. Ook hebben Laurette en ik onze eerste intervisie (voor school) in Sri Lanka gehouden. Dit was even wennen, maar ging best goed. We waren hierna in ieder geval wel beter voorbereid op de komende stage week. Zo hadden we bedacht om een wordweb te maken rondom pmt, zodat de kinderen weten wat pmt inhoud. Dit was blijkbaar heel erg welkom! Het was blijkbaar nog niet duidelijk wat pmt is, zelfs niet voor de fysiotherapeut die wel al 4 andere pmt stagiaires heeft geholpen.

 

Voor de golven uit

Zaterdags was het zover, onze eerste surf les!! Een van de andere vrijwilligers hier had een buurman in haar gasthuis die veel surfervaring had en ons les wilde geven voor een leuke prijs, en hij was een Engelsman, eindelijk weer even goed Engels spreken! Ik had hem bij de diploma uitreiking al even gesproken, en zijn manier van lesgeven sprak mij erg aan. Hij vond het belangrijk dat we eerst de golven leerde kennen voor we gelijk op de plank zouden staan. Toen we zaterdag over het strand naar de ontmoetingsplaats liepen (de tuktukchauffeur had ons verkeerd afgezet wat een mooie ochtendwandeling opleverde) schrok ik wel even van het formaat van de golven. Ik was dus blij dat ik niet gelijk op de surfplank hoefde te staan. Na een kennismaking en wat theorie over golven zijn we boards gaan huren en het water in gegaan. Hij liet ons op het board klimmen, zodat we met onze buik op de boards naar de kust vervoerd zouden worden. Hierdoor kregen we al een gevoel van de golven en de stevigheid van het board. Ik genoot hier al van! Heerlijk liggen en genieten, en ondertussen meegevoerd worden. Maar daarna begon het echte werk.

 

We gingen het strand weer op en kregen les in opstaan, iets wat we veel moesten herhalen om er een automatische beweging van te maken. Toen hij, en wij dachten dat we er klaar voor waren trotseerde we weer de golven. Dit is ook gelijk het zwaarste gedeelte van surfen. De golven duwen en trekken ons terug naar het strand, en het is een gevecht, gespring en geproest om ver genoeg het water in te lopen om te kunnen surfen.

Maar dat gevecht, en al het zout dat ik daarbij in mijn ogen en keel krijg (wat lekker gaat branden!) is het zeker waard! Mijn eerste serieuze poging ging gelijk goed, en voor ik door had wat ik deed stond ik! Het water onder mij, mijn board nog wiebelend, mijn balans hervindend en genieten van de wind in mijn haren, de golven achter mij en het strand dat steeds dichterbij komt. Ik stond echt en bleef staan! Ik voelde mij heerlijk vrij en trots! Helaas waren de golven te snel, want toen ik echt begon te genieten en door kreeg wat er gebeurd was moest ik al weer van mijn board afspringen. Maar wat een eerste ervaring! Dat wilde ik nog een keer. De tweede keer ging helaas minder, ik was te veel aan het nadenken. Maar na die eerste keer is het mij verscheidene keren gelukt om te blijven staan, en ik heb (na de lunch pauze) ook al kunnen oefenen om wat meer controle te krijgen. Dit laatste voelt ook erg goed. Het idee dat je kunt sturen en harder of zachter kunt gaan. Jammer dat het zo vermoeiend is, en we dus niet al te lang kunnen doorgaan.

 

Ondertussen waren C (de vrijwilligster waardoor wij de surfinstructeur hadden leren kennen) en S (een jongen van Hellabeem die vlakbij woonde en die zo graag wilde kijken) ook aangekomen, en konden we met z’n alle lunchen. Moe maar voldaan genoten we van onze tosti, cola en chips en welverdiende rust voor we weer het water in zouden gaan voor nieuwe surfpogingen.

 

Uiteindelijk hebben we in totaal 3 uur gesurft, maar die zijn wel omgevlogen! In die 3 uur zijn we ook heerlijk verbrand, en we liepen dus hartstikke rood terug naar Weligama. (We hadden ons wel herhalend goed ingesmeerd, maar het was helaas nog niet genoeg). In Weligama hebben we nog even geshopt en C heeft ons nog wat rondgeleid. Door haar ontdekte wij onze nieuwe verslaving (tot nu toe nog maar een enkele ervaring mee, maar we zijn al fan), namelijk een fruit smoothie bar waar je voor 1 euro super lekkere en heel gezonde fruitmilkshakes kunt halen. Met dat ijskoude drankje vol vruchten in de hand hebben we een hele tijd gekletst. Wat ik hier in Sri Lanka ook zo leuk vind is het contact dat je hebt met alle mensen die je ontmoet. Ik heb het idee dat ik haar nu beter ken dan sommige Nederlandse mensen die ik al veel langer ken. Het was dus een superdag! En we hebben ontzettend genoten.

 

Zondags hebben we voornamelijk uitgerust en Laurettes verjaardag gevierd met ballonen, tosti (in Weligama kaas gekocht), en een afscheidslunch bij C die woensdag weg gaat.

 

Het werken begint..

Maandag begon onze stage echt, in ieder geval dat dachten wij. Vervolgens hebben we alleen de hele ochtend spullen opgeruimd en in elkaar helpen zetten. Deze spullen kwamen uit Nederland en waren gesponsord, en bevatte onder andere een pulley (fitnessapparaat), een trampoline, een fitnessapparaat voor beenspieren en een balansboard. In de middag konden we wel echt beginnen met pmt. Ik was al een tijd lang benieuwd hoe dit zou gaan lopen, aangezien wij geen Singalees spraken (op een aantal woorden na) en zij slecht tot geen Engels. Maar met handen en voeten, en met hulp van Sameera komen we een heel eind. We kunnen ze in ieder geval in beweging brengen en ook nog een klein praatje houden. Als de jongens binnen komen legt Sameera aan de hand van ons wordweb uit wat pmt is. Hierna krijgt een van de jongens fysiotherapie, en een gaat 2 activiteiten bij ons doen. Na een half uur tot 45 min wisselen we dit om. We hebben ondertussen bijna alle jongens bij pmt gezien en het is goed verlopen, we hebben met veel plezier met ze gesport.

 

Ondertussen is het alweer weekend. Volgende keer zal ik minder lang wachten met het schrijven van een blog. Wordt die ook wat minder lang. Morgen is mijn verjaardag, maar ik weet nog niet zeker wat we dan gaan doen. We willen dit weekend graag walvis spotten, maar moeten dan wel een betaalbaar bedrijfje vinden, en het liefst ook nog walvis vriendelijk. Ook gaan we dit weekend een planning maken voor pmt met alle jongens samen. Hier is aan het eind van de middag ruimte voor, en op deze manier kunnen we alle jongens de verschillende pmt thema’s laten ervaren.

 

Voor nu, soebe ratria (goede nacht)!

Galerij

Foto’s

Heerlijk gevoel, dat surfen!

Heerlijk gevoel, dat surfen!

Ik sta weer!

Ik sta weer!

En daar gaan we, de golven tegemoet.

En daar gaan we, de golven tegemoet.

En we staan!

En we staan!

Nog even het peddelen en opstaan oefenen. Dat moet uiteindelijk een automatische beweging worden.

Nog even het peddelen en opstaan oefenen. Dat moet uiteindelijk een automatische beweging worden.

Onze surfinstructeur. Goede leraar!

Onze surfinstructeur. Goede leraar!

Met Laurette de boards pakken om een tweede keer het water in te gaan!

Met Laurette de boards pakken om een tweede keer het water in te gaan!

Met Laurette, Carien en Saman in de pauze lunchen. Na surfen krijg je honger.

Met Laurette, Carien en Saman in de pauze lunchen. Na surfen krijg je honger.